Theedoek

Het vierkante lapje stof ligt voor me op tafel. Een restant van de schone was die ik netjes opgevouwen richting de daarvoor bestemde kastjes en plankjes gebracht heb. Dit laatste exemplaar, een wit-grijs gestreepte met een drietal gaatjes erin, ligt over mijn nieuwe tekentablet heen, waar ik nog een opberghoes voor moet kopen. De gaten zijn niet ontstaan doordat ik zoveel thee drink, vermoed ik. Maar of het nou van het afdrogen van de schone vaat komt betwijfel ik ergens ook. Muizen heb ik niet in huis. Tenminste, nooit lang genoeg dat ze gaten in mijn theedoeken kunnen bijten en altijd gechaperonneerd door een niet nader te noemen zwartharige man die zijn gebrek aan ballen compenseert door hardhandig argeloze muizen te domineren. Dus dan zal het wel door de wasmachine komen. Die hapte enkele maanden geleden ook al zomaar een stuk uit mijn paarse comfibroek. Theedoeken met gaten erin zijn gelukkig verder nog wel prima bruikbaar. En de paarse comfibroek is nu vulling geworden van mijn poef, waar die hopelijk nog vele jaren dienst zal doen in het comfortabel houden van mijn billen.

Wist je dat theedoeken "theedoeken" werden ergens in de 18e eeuw in Groot Brittannië? Ver daarvoor werden er heus al wel allerlei doeken gebruikt om eet- en kookgerei mee schoon en droog te poetsen. Maar de Britse high society dames begonnen linnen doeken te gebruiken om hun kwetsbare theeservies te poetsen en besteedden naast het drinken van heel veel thee en het oppoetsen van hun kopjes ook veel tijd aan het personaliseren van hun elite poetslappen. Hele kunstwerken borduurden ze op de fijn geweven stukken stof, die op hun beurt weer van generatie op generatie als familie erfstukken werden doorgegeven. Als een signatuur van de familie waren de lapjes stof eyecatchers waarmee de dame in kwestie de loef af kon steken tegenover haar collega-dames die vast niet zo'n mooie theedoek hadden als zij.

Ik schaam mij nu wel een beetje met mijn saaie wit-grijze, opgebruikte, afgewassen vodje. Wat zegt dit ooit zo unieke en persoonlijke stuk stof nu over mij? De degelijke streep vind ik bij nader inzien toch te chique voor mij. Ik vind ze altijd wat streng overkomen en mijn voorkeur ligt ook altijd bij de breedgestreepte variant die toch net iets warmer en vriendelijker oogt, maar waar ik er gek genoeg maar een enkeling van bezit.
En dan die gaten. Die 18e eeuwse dames zullen het ook nooit toegestaan hebben dat de dienstmeid zomaar een hap zou nemen uit de met zoveel zorg vervaardigde lap. En ik? Ik kijk ernaar, trek mijn schouders op en droog mijn vaat gewoon af met de resterende stof die nog om de gaten heen zit. Heiligschennis. Ik zou in de schandkooi door het hele dorp gereden worden, als ik enkele eeuwen eerder geboren was, en met rotte groenten en fruit zijn bekogeld. Dat zou me leren!

Nee, dan ben ik blij dat ik nu leef. En nu heeft mijn tablet bescherming nodig van de niet nader te noemen zwartharige man die, geheel volgens voorspelling zitting heeft genomen op het tere stuk techniek. Strenge strepen of niet, gaten of niet, mijn theedoek doet wat die moet doen. En daarvoor waardeer ik het. Alsof het een familie erfstuk was van de favoriete oma van mijn favoriete oma. Oké dat is overdreven. En ik ga zo toch maar even die hoes kopen. Dan kan de theedoek weer met gevaar voor eigen leven de 21e eeuwse dienstmeid in.

Een kleine zeshonderd woorden over een theedoek. Niet heel zinnig en zonder diepere boodschap. Misschien zonde van je tijd om te lezen. Dat oordeel mag je zelf vellen.
Het heeft mij in ieder geval weer aan het schrijven geholpen. Want als je niet wilt schrijven over de dingen die je bezighouden, dan moet je je maar bezig gaan houden met dingen om over te schrijven. En vandaag was dat dan dus een multifunctionele, wit-grijsgestreepte katoenen lap met gaatjes en een rijke familiegeschiedenis waar heden ten dage geen acht meer op geslagen wordt. Het treurige lot van de ooit zo om zijn authenticiteit geprezen theedoek. Niet te verwarren met de vaatdoek, die in tegenstelling tot zijn theekop knuffelende neef niet voor de vaat bedoeld is. Maar wie weet is dat een thema voor mijn volgende schrijversblok.