Schrijfworkshop

"Het is hier een veilige omgeving." De docent sprak deze woorden uit tussen twee totaal ongerelateerde andere zinnen, kort na het voorstelrondje waarbij de groep van zo'n vijftien onbekenden aangegeven had hoe ze heetten en in één korte zin vertelden waarom ze zich voor deze schrijfworkshop hadden aangemeld. Direct volgend op de zin vertelde ze dat ze eerst wat voor zou gaan lezen en dat we daarna zelf aan het schrijven gingen. Beginnend met een intuïtieve associatieoefening. Hieruit zou het onderwerp van ons vandaag te schrijven stukje moeten gaan ontstaan. Later op de dag zouden we onze stukjes aan elkaar voorlezen en van feedback laten voorzien.
 

Ik had erg uitgekeken naar deze workshop. Vol frisse moed was ik vanmorgen in mijn groene panda gestapt. Een uur had ik ervoor gereisd. Maar dat zou het waard gaan zijn. Hier zou ik wel het nodige gaan leren. Ik keek uit naar de feedback van onbekenden die niets te verliezen hadden in het contact met mij. En van mensen die zich in meer en mindere mate ook met schrijven bezighouden. Dat biedt toch weer andere perspectieven. En zelf had ik ook niets te verliezen. Alleen te winnen. Maar waarom raakte die ene zin me dan toch zo?

"Het is hier een veilige omgeving." Het was het gemak waarmee het gezegd werd. Ik dacht "Sorry? Wat? In wat voor wereld leef je als je dat zo, zonder inleiding en ook maar enige controle, als een statement kunt neerleggen en dat het dan dus gewoon ook maar zo is? Hoe weet ik nou zeker dat het echt veilig is? Zijn er afspraken over hoe we op elkaar reageren? Kan ik erop vertrouwen dat mijn verhaal bij mij blijft? Hoe diep gaan we? Wat is het commitment van de anderen in de veiligheid in deze groep? Als ik nou stel dat jij al je zinnen tijdens deze workshop begint met de letter "d", dan is dat toch ook nog niet meteen zo? Ook niet als je reageert met "Dat is niet waar!"."

Bovenstaande dacht ik alleen maar. Ik zei niks. Dat durfde ik nog niet.