Je ziel of gaan leven

"En ik zit hier maar te wachten,
op een uitgezeten bank,
opgeslokt door verre werelden,
om te ontsnappen aan de stank,
van mijn eigen domme falen,
van de kansen die ik mis,
omdat nog enger dan dat falen,
het idee van slagen is."

Dit gedichtje schreef ik enkele maanden geleden. Ik zat alweer dagenlang op mijn bank series te kijken op televisie.

Ik heb al zo'n acht jaar geen televisieabonnement meer, omdat ik niet meer ten prooi wil vallen aan het zapmonster dat leeft van de zielen die ronddolen buiten de realiteit en alle energie uit de uitgezakte lichamen op de bank trekt. Een TV heb ik alleen maar, omdat een vriend van me dat ooit een eerste levensbehoefte vond die ik mezelf tekort deed en vervolgens zijn oude TV bij mij dumpte. En sindsdien bedenk ik allerlei manieren om er vanaf te komen, terwijl ik er dankbaar gebruik van maak. Hypocrisie is geen mens vreemd en dus ook mij niet.

Maar terug naar die bank, die net als de vaatwasser en het bed op een lange lijst van spullen om te vervangen staat. Die TV-series keek ik om weg te vluchten uit mijn realiteit. Een realiteit vol angst, verdriet en eenzaamheid. Ik zat thuis om te herstellen van een burn-out. Of bore-out. Ik was in ieder geval out. Out of werk, out of energie, out of doelen, out of zingeving, out of zelfvertrouwen, out of ideeën. Ik voelde me ook oud met een 'd'. Bijna 40, de energie van een bejaarde en alweer geen idee wat ik met mijn leven aan het doen was. Wetende dat ik genoeg in me heb zitten, maar geen idee hoe ik die bronnen aanspreek.

Bang om te falen. Absoluut. Maar na falen kun je weer overeind krabbelen en iets nieuws proberen. Falen kun je loslaten en vergeten. Slagen, dat is vele malen enger. Dan ontstaan er verwachtingen. Meer. Uitgebreider. Perfecter. Dan zou het wel eens zo kunnen zijn dat mensen op je gaan rekenen. En dan moet je door...
En zo startte ik maar weer met weer een nieuwe serie, zocht ik mijn verdieping weer in de kuil in mijn bank en stelde ik het leven toch nog maar even uit.

Inmiddels staat mijn televisie weer meer uit dan aan. Ik ben weer aangehaakt in de echte wereld en ik heb mezelf zover dat ik mijn keuzes weer op wat anders dan angst baseer. Maar gisteren gunde ik mezelf een filmavondje en kwam ik uit bij de film "Verdens verste menneske" of "The worst person in the world". Alleen al de proloog was een feest van herkenning. De ene na de andere opleiding die vol overtuiging werd gestart. De verveling die steeds toesloeg en het praktisch onmogelijk maakte de opleiding af te maken, laat staan ook nog eens in het betreffende vakgebied te gaan werken. Dan maar weer iets nieuws. En alles is leuk. En alles lukt. Tot het saai wordt.
Dan de onrust. De leegte. De eenzaamheid. En de neiging om maar te verdwijnen in een fantasiewereld die voldoende afleiding biedt om niet te hoeven voelen.

Maar waar komt die onrust en leegte vandaan? Waarom mag het niet gewoon zijn wat het is? Mag ik niet gewoon heel veel verschillende dingen willen? En doen? Waarom zou ik me moeten conformeren aan de standaard in de maatschappij: dit is wat je kunt, dat ga je doen en daar word je succesvol in (of niet) en dat blijf je dan doen tot je pensioen.

Mijn ideale baan zou een explosieve mix mogen zijn in de grootste heksenketel die er te vinden is en die nooit helemaal vol zal zijn. Met daarin een mooi mengsel van biologie, psychologie, filosofie, geschiedenis, sociologie, taalkunde, muziek, dans, sportiviteit en spel. Veel verschillende kleurtjes, geurtjes, bubbels en een complexe smaak. En aan de oppervlakte drijven dan waterlelies en plompen en andere waterbloemen die zich voeden met het mengsel waarin ze drijven en waar ik als een vlindertje van de ene uitdaging naar de andere kan fladderen. Genoeg variabelen en eindeloze combinaties om op tijd wat anders te kunnen gaan doen voordat het saai wordt.

Zou zo'n baan bestaan in de echte wereld? Voor mijn part aangevuld met hobby's. En zou het behalve een pretpark ook voldoende zingeving opleveren? Voegt het voldoende toe aan de wereld, zodat ik later op mijn sterfbed tevreden terugkijk op hoe ik mijn krachten en talenten heb ingezet? Ik ben best bereid om naast alle leuke uitdagingen ook wat noodzakelijk papierwerk te moeten leveren. Om geduldig aan te haken bij een vergadering waarin heel lang gedaan wordt over net iets te weinig zinnige output. Zelfs netwerken met mensen waar ik niet bij aan kan haken, zou ik er met liefde voor over hebben. En zolang ik er een beetje fatsoenlijk mee rond kan komen, maakt het salaris me ook niet zoveel uit.
Zolang ik er maar niet voor hoef te verhuizen naar ergens lang lang geleden in een land hier ver vandaan. Want daar vliegt het zapmonster tussen al zijn zielenslurpende soortgenoten die je de weg terug voor eeuwig zullen versperren. En daarvoor is er echt teveel moois in de echte wereld. Misschien wel zoveel dat het het waard is om ervoor te slagen...