BOOS

Ik ben boos. Het gevoel komt nu alweer een paar weken tijdens specifieke situaties naar boven. Een teken dat in die situaties één of meerdere van mijn grenzen worden overschreden. Ik ben niet zo goed in het herkennen en stellen van mijn grenzen, dat is een chronisch leerpunt voor me, maar als ik ergens boos over word, dan is dat een vrij helder teken. Zeker als het gebeurt terwijl ik buiten de specifieke situaties om, lekker in mijn vel zit. En dat is de laatste tijd gelukkig weer het geval.

Ik ben boos. En dat is mooi. Boos zijn is liefde. Boos zijn kan niet bestaan zonder dat er ook iets is waar oprecht om gegeven wordt. En ik ben boos, omdat ik mezelf iets gun dat in de genoemde situaties niet de ruimte krijgt die ik ervoor nodig heb. Dus ik geef om mezelf en vind mezelf belangrijk genoeg om boos voor te worden. Hoe tof is dat! Dat maakt me ook blij en trots. Dat is niet altijd even vanzelfsprekend geweest.
Dus met een grote glimlach op mijn gezicht zit ik lekker boos te zijn. Heerlijk. Allemaal gevoelens door elkaar heen. Ik hou ervan.

Oké, ik vind "boos" dus ook gewoon echt een heerlijk woord. Geschreven ziet het er overzichtelijk en rond uit. Een soort punt. En uitgesproken klinkt het zo puur en oprecht. "Ik. Ben. BOOS." Compact en groots tegelijk. En dat klopt ook wel met hoe het kan voelen. De opborrelende prut in mijn lijf die eruit moet. Gecomprimeerd zolang het in me zit en groots zodra het eruit mag.
Ik stel me bij boos ook vaak een kind voor dat met rode, bolle wangen, geknepen ogen, gebalde vuisten en ingehouden adem de moed bij elkaar verzamelt om heerlijk stampvoetend en met de vuisten door de lucht heen meppend heel hard "Bleh!" door de wereld te roepen. Van compact naar groots.
Oké, misschien roept het kind niet alleen maar "Bleh". Er zijn ook wel andere krachttermen die beter aan kunnen sluiten, maar ik ben netjes opgevoed en ik ga ervan uit dat iedereen er zelf wel een passende invulling op kan bedenken.

Toch is dit gemakkelijker gezegd dan gedaan. Om me heen ervaar ik regelmatig een sterk oordeel over boosheid. Dat het iets is dat het niet mag zijn. Mensen worden er ongemakkelijk van. Het lijkt iets onverdraaglijks. Vanuit angst voor wat het teweeg kan brengen? Gevaar?
Misschien terecht wanneer het gevoel te lang opgekropt wordt. Dan wordt het alleen maar groter en intenser. Maar juist daarom zo belangrijk om het taboe eraf te halen en de boosheid te vieren. Gooi het er maar uit. Kom maar op met die ontlading. Zo. Alsjeblieft wereld.
Als het eruit is, hoef ik er niet meer verder mee rond te lopen. Nu is het niet meer alleen van mij en heb ik weer ruimte om te voelen wat eronder zit.

Verdriet. Een gemis. Een verlangen. Een gunnen. Liefde.

En nu komt het. Nu kan ik al deze oergevoelens om gaan zetten in alles wat ik wil. Ik heb de regie. En ik probeer het allemaal serieus te nemen en aandacht te geven. De boosheid moest eruit. Het verdriet moet gevoeld worden. Gehoord, erkend en daarna pas getroost. Het gemis is er, daar kan ik niet onderuit. En het verlangen dat daaronder zit mag worden uitgesproken. Dat is waar ik mee verder wil. Daar kan ik invloed op uitoefenen. Want als ik weet wat ik nodig heb en ik het mezelf oprecht gun, dan kan ik kijken naar hoe ik het mezelf kan faciliteren. Dat is mijn verantwoordelijkheid. Ik mag erom vragen, zelf iets anders opbouwen, of het ergens anders in zoeken. Mijn grenzen aangeven - ja ja, ik weet het. Ik zeg ook niet dat het gemakkelijk is en altijd lukt. Maar ik mag altijd opnieuw beslissen om een nieuwe weg in te slaan.
Vanuit liefde afscheid nemen van de oude situatie, want die heeft me gebracht tot waar ik nu ben. Zonder die prikkels zou ik niet de stappen in mijn ontwikkeling gezien hebben die ik nu kan zetten. En dan vol hernieuwde energie en motivatie de nieuwe situatie induiken. Benieuwd naar waar die me gaat brengen. Welke nieuwe ervaringen ik daar op ga doen. Waar ik mijn grenzen ga tegenkomen en mezelf weer verder kan ontwikkelen in wie ik wil zijn en waar ik op mijn plek ben.

Ik was boos. En die boosheid bleek een vurig vuurvliegje, dat me de wegen wees op een kruispunt in mijn leven waar ik door het donker even de weg kwijt leek te gaan raken.
Dankjewel vuurvliegje! Ik heb weer ervaren dat ik op je mag vertrouwen. Ik zie weer helder in welke richting ik vooruit ga. Het ga je goed en tot de volgende keer!