De griep heeft me geveld. Als een geolied verhuizersteam heeft het mijn laatste restjes charme tot op de laatste kruimel weggevoerd in kartonnen dozen en vervangen voor tonnen vol snot, slijm en zweet. Alles vanaf mijn middenrif zit vol. De druk op mijn longen en ogen en neus doet vermoeden dat een dezer dagen het geheel zal exploderen. Wee degene...
Ik ben boos. Het gevoel komt nu alweer een paar weken tijdens specifieke situaties naar boven. Een teken dat in die situaties één of meerdere van mijn grenzen worden overschreden. Ik ben niet zo goed in het herkennen en stellen van mijn grenzen, dat is een chronisch leerpunt voor me, maar als ik ergens boos over word, dan is dat...
"En ik zit hier maar te wachten,
op een uitgezeten bank,
opgeslokt door verre werelden,
om te ontsnappen aan de stank,
van mijn eigen domme falen,
van de kansen die ik mis,
omdat nog enger dan dat falen,
het idee van slagen is."
Of ik er wel eens over nagedacht had om een blog te schrijven. Ik zit met mijn kersverse coach te kletsen over mijn vakantie en hoe ik daar dagelijks kleine verhaaltjes over schreef voor een paar mensen thuis. Euhm.. nou ja, mijn hoofd denkt constant na over van alles en nog wat. Het schrijven van een blog is zeker wel...